Al 650.000 mensen die hun baan hebben verloren, hoor ik op het nieuws. En het stijgt nog steeds. Meer bezuinigingen, meer bedrijven in nood, meer mensen die hun baan verliezen.

Ook ik heb het meegemaakt. Niet recent. Het is al ruim 10 jaar geleden. Ergens in de vorige recessie, die een stuk milder was dan nu het geval is. Maar het staat nog in mijn geheugen gegrift. Onze manager riep de mensen die ontslagen werden, één voor één bij zich. Als je je naam hoorde, wist je al hoe laat het was. Er is geen goede manier om dit te doen. Iedereen bij elkaar. Eén voor één. Het maakt niet uit. Hij keek me aan. Ik keek hem aan. Ik wist genoeg.

Gedwee loop ik met hem mee die lange gang door. Naar de directie. Het ligt niet aan je inzet. Het ligt niet aan je kennis. Het is pure noodzaak. We vinden het heel erg om je te moeten laten gaan. Na het gesprek met de directie vervolgde mijn weg naar een begeleider bij ontslag. Een onderdeel van het sociaal plan, dat we als ondernemingsraad hadden bedongen bij de ontslagenen.

‘Je bent er tamelijk rustig onder’, concludeerde de begeleider.
‘Ja, wat moet ik anders?’ beaamde ik ‘Het is wat het is, ik kan het niet terugdraaien en moet op zoek naar iets anders.’

Zo nuchter als ik was bij die twee gesprekken, zo hard kwam de klap aan toen ik terugliep naar mijn collega’s waar het ongeloof inmiddels van hun gezichten te lezen was. Na de eerste knuffel brak ik. We huilden samen, we lachten samen. We praatten over onze tijd samen, onze blunders, onze hoogtepunten. Ik maakte een afscheidsrondje door het bedrijf. Het bedrijf waar ik niet meer dagelijks zou rondlopen. Ik nam afscheid van collega’s en van gezette stappen. De helft van het personeel zou hier niet meer rondlopen. Het zou nooit meer hetzelfde zijn. Ik herinner me die dag alsof het gisteren gebeurd was. Het is gek hoe je de dagen van verlies als de dag van gisteren herinnert.

Toch is er uit die dag, of uit het verlies van die dag, iets moois voortgekomen. Het gaf me de tijd om na te denken over mijn toekomst. Ik had het geluk dat ik nog zo jong was om daar over na te kunnen denken. Dat verlies was het begin van mijn eigen bedrijf. Een nieuw leven, nieuwe mogelijkheden, een mooie toekomst. Dat is het eerste moment geweest dat ik heb durven doen.