Recensies

Recensies op TenPages.com*

wordt_uitgegeven

Recensie Joyce Willemse: Herinnering in handen krijgen

13-11-2012 | 5 sterren

Met ‘Jouw dierbare leven’ beoogt Hèlen Muller volgens mij het gat te dichten dat een dierbare na zijn of haar dood achterlaat. Daarin slaagt ze glansrijk. Juist omdat je – zodra je het boek in handen hebt – zelf daaraan een bijdrage kunt leveren.

Alles is donker en triest als je iemand verliest. ‘Jouw dierbare leven’ zorgt ervoor dat boosheid en verdriet omgezet worden in een dierbare herinnering. In iets wat – ook al lijkt dat een grote tegenstrijdigheid – een glimlach opwekt. Als ik het boek doorblader komen er allerlei gedachten boven die ik graag in een eigen exemplaar zou hebben opgeschreven. Toen mijn hartsvriendin in 2006 overleed heb ik noodgedwongen een dagboekje gekocht en haar een jaar lang fictieve brieven geschreven. Zo kwam ik erachter dat ik zij, ondanks haar overlijden en het gemis dat daarmee gepaard ging, iets achter had gelaten: het besef dat ik eindelijk moest gaan schrijven.

Daarom is dit boek nuttig. Het is het soort boek dat jaar na jaar overleeft en zelfs kans ziet in de vaste collectie van bepaalde boekhandels te belanden. En dan bedoel ik niet als winkeldochter.

Ik voorspel dat na het succes van dit boek Hèlen Muller waarschijnlijk een versie voor kinderen zal schrijven.

Recensie brenda.beukering: Must-have na verlies!

01-11-2012 | 5 sterren

Ik ben van mening dat dit boek een enorme hulp kan zijn bij de verwerking van verdriet, ik wilde dat het al bestond toen mijn man overleed. Je hebt inderdaad de behoefte om concreet met je verdriet aan de slag te gaan, of om het van je af te schrijven, en erin te duiken, maar je weet vaak niet waar je moet beginnen. Hèlen heeft dit echt heel knap uitgewerkt en helpt je dus stap voor stap om over je dierbare na te denken, en hem of haar levend te houden. Een must-have na elk verlies van een dierbare.

Recensie bsmits: Nog even dichtbij

31-10-2012 | 5 sterren

Het boek geeft je het idee en gevoel dat je nog even dicht bij je overleden dierbare mag zijn, dat je nog even in gedachten dingen samen mag herbeleven. De schrijfster laat je door de vragen en opdrachten soms zelfs dingen herinneren die je eigenlijk al bent vergeten, zodat je ze opnieuw kan koesteren.

Ze laat je schrijven. Dit zet je aan tot nadenken, herinneren, herbeleven. Ze geeft je ook opdrachten die je kunt doen, zodat je met je handen bezig bent en iets moois kunt maken waarop je (later) kunt terugkijken. Dit alles met als doel om het verdriet van het verlies van een dierbare te verzachten. Ik vind dat heel waardevol.

Recensie Fluisteraar: Samen op zoek

17-10-2012 | 4 sterren

Wat als eerste opvalt aan het boek is het kleurrijke omslag, wat uitnodigt om het boek ter hand te nemen. Het gevoel van hoop wordt nog verder versterkt door de reikende open handen op bladzijde 2 van het boek.

Het mozaïek op de omslag komen we verder in het boek ook weer tegen en wel in de vorm van een opdracht.

Voor mij symboliseert het ook het verloop van het rouwproces, want helpt het rouwproces je niet om alle kleinere en grotere stukken waaruit je leven bestaat opnieuw te schikken, zodat er uiteindelijk weer een nieuw geheel ontstaat, een geheel waarin ook de overledene een plekje heeft gekregen?

De schrijfster neemt je in het eerste hoofdstuk zachtjes bij de hand en raad je aan je gedachten over je dierbare op papier te zetten zodat ze letterlijk een vorm krijgen waar je naar kunt kijken. Door het schrijven vallen je allerlei gedachten en beelden in die je misschien al lang vergeten was.
Aangeraden wordt om niets te forceren en de tijd te nemen die je denkt nodig te hebben.

Het werkboek begint met het invullen van de biografische gegevens van je dierbare. Sommige rubrieken zijn mij niet duidelijk, zoals een rubriek als Huidige gezinssamenstelling (van de overledene?), terwijl ik woorden als sterfplaats en sterfdatum ook liever vervangen zou zien door Plaats en datum van overlijden.

Mij wordt ook gevraagd naar de 5 slechte eigenschappen van mijn dierbare en dan denk ik: “Ze had geen slechte eigenschappen, wel wat minder leuke kanten.”

Het oppakken van activiteiten tijdens het rouwproces en het delen van herinneringen in een praktische vorm door samen dingen te doen in plaats van alleen maar te praten spreekt mij aan.

De schrijfster noemt als activiteit o.a. het met een groep familieleden bereiden van een gerecht waar de overledene van hield. Word dat een succes dan zou je de activiteit kunnen voortzetten door “het favoriete gerecht van een van de nabestaanden te maken.”, zegt de schrijfster.
Ik vind het woord nabestaanden in deze zin een gevoel van triestheid oproepen, waarschijnlijk omdat ik ruw uit de samenbindende sfeer van het etentje word gehaald. Als “de nabestaanden” vervangen zou worden door “jullie” zou ik niet worden herinnerd aan het feit dat mijn dierbare er niet meer is…

Een vondst vind ik de troostboom, waarvan het volhangen je steeds weer even terugbrengt naar dat wat mooi en dierbaar is in je leven.

Ik denk dat Jouw dierbare leven, mijn persoonlijke visie, een boek is dat zeker een waardevolle bijdrage kan leveren om het verlies van een dierbare te verwerken, omdat het niet belerend is , maar uitnodigt om samen op zoek te gaan naar de plek die je je dierbare in je leven wilt geven.