Ik verkeer in de gelukkige omstandigheid dat ik twee kindjes heb rondlopen in mijn huis. Mijn eigen koningskoppeltje. Ik ben zo trots op ze. Sommige mensen beweren dat het benoemen van je kinderen als kleine wondertjes onzin is. Het is immers de natuur. Ik ben het daar niet mee eens. Ik vind ze nog steeds kleine wondertjes. Dag na dag ontdekken dat ze steeds meer kunnen, ontdekken, losmaken, een eigen willetje krijgen. Dat is toch bijzonder? Ik vind het een wonder der natuur dat zo’n klein eitje, dat al sinds mijn geboorte in mij huist, en zo’n klein vers zaadje kinderen kan voortbrengen. Dat ze opgroeien. Dat ze leren. Dat ze schijnen te weten (‘Mam, dat weet ik toch allang?’). Ik verwonder me, ik geniet, ik speel met ze mee, ik corrigeer en observeer. Ze zijn zo verschillend en zo eigen. Ik hou van ze, met heel mijn hart.

En juist daarom plaatste ik een berichtje op mijn facebook-pagina. Een hart voor alle moeders die hun kindjes moeten missen. Want waar je kind ook is, moeder blijf je. Altijd. Het zit in je hart.