Het is inmiddels al weer bijna vijf jaar geleden dat jij plotseling uit mijn leven verdween. Ik zat aan de andere kant van de wereld te genieten van mijn stage, toen jij een hersenbloeding kreeg en na een week tussen leven en dood te hebben gezweefd uiteindelijk dood werd verklaard. Het eerste wat ik deed toen ik hoorde dat je was overleden, was de deken over mij heen trekken. Ik wilde dit niet horen, ik wilde het niet weten. Dit kan niet gebeuren!

Ik had me tot die tijd altijd gelukkig geprijsd dat ik zoiets nog niet had meegemaakt in mijn leven. Van anderen had ik al veel verhalen gehoord over verlies en de pijn die daar bij komt kijken. Maar ik dacht dat dit mij niet zo snel zou gebeuren. Wat heb ik me daar lelijk in vergist. Na jouw overlijden was ik de lust in het leven helemaal kwijt. De studie heb ik nog wel kunnen afronden, maar toen moest ik aan het werk. En ik kon me eerder al niet zo goed motiveren voor het werk, maar nu al helemaal niet. Eerst twee jaar een simpel baantje, waardoor ik niet zo met de pijn hoefde te worden geconfronteerd. Maar toch sijpelde er iets van door.

In 2009, rond Hemelvaart – toevallig of niet – kreeg ik op werk een soort migraineaanval nadat ik me bewust werd dat alles een droom is. Nu ik er op terugkijk, snap ik helemaal waarom ik dat toen dacht. Het was mijn manier om jou in leven te houden. Als jij er niet meer bent, dan creëer ik wel een situatie waarin je er wel kunt zijn. En in een droom is alles mogelijk! Maar dat zeg ik nu, vier jaar later en een inzicht rijker. Toen was ik helemaal de weg kwijt.

Afgelopen jaar is een oom van mij overleden en ik stond eigenlijk meteen open voor het verdriet. Ik heb opgezien tegen de herdenkingsdienst en in de aula werd ik een beetje benauwd. Maar ik heb toen doorgezet en heb kunnen genieten van de dienst. Het was fijn om even de goede herinneringen aan die oom op te halen en ik was blij dat ik afscheid heb kunnen nemen. Samen met het overlijden van mijn oom, begon ik ook meer open te staan voor het verdriet over het verlies van jou. Ik merkte dat er verdriet zat en dat ik er bij kon. Anders dan vier jaar daarvoor, was ik nu niet meer bang om de pijn te voelen.

Tot afgelopen donderdagnacht ging het niet zo met mij. Ik zat te sukkelen, kwam nauwelijks vooruit en ik was ook nog eens werkloos geworden. Maar door een inzicht in de werking van de wereld verdween er een barrière. Opeens was je daar, in mijn droom. We hebben veel gepraat en natuurlijk ook als vanouds gediscussieerd. En ik heb afscheid van je kunnen nemen! Symbolische droomschouderklopjes voor jou.. Eindelijk heb ik het een plek kunnen geven.

Jij hebt mij ooit geïntroduceerd in de filosofie, de grote levensvragen weer levend gemaakt in mij. Daar zal ik je altijd dankbaar voor zijn. Jij wakkerde iets in mij aan dat jaren had gesluimerd – op mijn elfde besefte ik mij dat iedereen op school ooit dood zou gaan; toen ik op mijn achttiende ging studeren was dat helemaal naar de achtergrond verdwenen. Veel discussies hebben wij gevoerd, mooie inzichten gevonden en gedeeld en vooral ook veel plezier gemaakt. En het heeft mij op mijn pad kunnen brengen. Ik begrijp nu dat het leven veel groter en veel mysterieuzer is dan ik dacht dat het was. Mijn pijn en verdriet over jouw verlies is daarmee getransformeerd naar de vreugde en het genoegen je te hebben mogen kennen.

Dank je Sjoerd, voor alles!

Wil je meer lezen van onze gastblogger Pieter Navis? Hij heeft ook een Engelstalige blog met proza, poëzie, tekeningen en foto’s op  engelse foto/poezie/proza blog: http://pnco.wordpress.com.