kwam voor mij als een schok. Ondanks dat ik de aandelenverkoop de laatste tijd omlaag zag gaan. Ik weet op dit moment niet wat de gevolgen daarvan zullen zijn voor mij, de (potentiële) schrijvers en de aandeelhouders. Dat hoop ik snel te horen. Het is een onzekere periode. Zesenzestig boeken liggen er op de plank. Dat betekent dat er nog 20 boeken in de pijplijn zitten. Ik hoop dat ook deze boeken hun weg mogen vinden naar de (digitale) boekhandel.

Wat me enigszins positief stemt, is dat de oprichtster TenPages niet failliet heeft laten gaan. Er is geen surseance van betaling aangevraagd, dus het bedrijf heeft waarschijnlijk nog middelen om het een en ander goed te kunnen afronden. Hoeveel dat is, weten zij natuurlijk alleen zelf. Ik kan niets anders doen, dan afwachten.

In het weekend bekroop me het gevoel dat ik het nooit had moeten doen. Het hele TenPages-avontuur niet had moeten aangaan. Er zijn zoveel mensen die geld hebben gestoken in mijn boek en het idee dat ze daar misschien niets van terug zien, geeft me een heel onbehaaglijk gevoel. Een gevoel van oneerlijkheid. Alsof ik ze een worst heb voorgehouden die van plastic blijkt te zijn. Bah!

Nu – na het weekend – blijft dat gevoel, maar ben ik ook gaan nadenken over wat TenPages mij geboden heeft. Ik heb lessen gehad in promotie. Ik heb geleerd wat wel werkt en wat niet. Ik heb leren durven doen. Ik heb zoveel lieve mensen leren kennen door mijn boek op TenPages te zetten. Ik heb hartverwarmende reacties mogen ontvangen. Mijn boek heeft een enthousiaste uitgever gevonden. Het zijn allemaal ervaringen die ik niet had willen missen. Allemaal positieve dingen waar ik me aan vasthoud, hoewel het waarschijnlijk niet kunnen uitbetalen van de aandeelhouders, die me zo gesteund hebben tijdens het hele proces, aan me blijft knagen.