Het heeft ook ons bereikt. De crisis. Ontslag. Bezuinigingen. Het waart door het hele land. En met het huidige kabinet is het einde nog niet in zicht. Hoever worden we nog gekort, vraag ik me af. Hoe meer werkelozen, hoe meer geld het de staat kost, hoe meer de staat moet bezuinigen om die 3% te halen. Of ben ik nu echt een leek? Want dat ben ik echt. Ik weet niet veel van economie. Ik heb er niet voor gestudeerd. Maar als leek, zie ik wel een zorgvuldig opgebouwde blokkentoren steen voor steen omvallen. Ik neem ons kinderdagverblijf even als voorbeeld.

Toen ik zwanger was van ons zoontje, nu ruim twee jaar geleden, was er nog een wachttijd van ruim 6 maanden voor een plek. De enige manier om een plek op het kinderdagverblijf te bewerkstelligen was inschrijven op het moment dat je weet dat je zwanger bent. Doordat wij al in het gelukkige bezit waren van een dochter, wisten wij dat en hadden we voor hem zonder al te veel problemen een plekje kunnen veroveren. Vanwege de lange wachttijden, besloot het kinderdagverblijf te verbouwen, zodat er een extra babykamer kon worden gerealiseerd. De kinderen kregen een tijdelijk ander onderkomen en het pand werd grondig onderhanden genomen. Het resultaat was prachtig. Een fijne nieuwe plek voor zowel de leidsters als de kindjes.

Amper een jaar later, hoorden we dat de tijdelijke contracten niet meer werden verlengd. Het gevolg van een noodzakelijke personeelsstop. Helaas voor ons zoontje, want ook zijn favoriete leidster was de klos. Anderhalf jaar later kwam er een grotere reorganisatie, waarbij de managementlaag en een deel van de leidsters het veld moesten ruimen. En nu, twee jaar later, bleek zelfs dat niet genoeg. De extra babykamer en een peuterkamer moesten worden gesloten. Het aantal kinderen op het kinderdagverblijf is meer dan gehalveerd.

Voor een deel komt dit doordat de subsidie die ouders krijgen voor het plaatsen van het kind op het kinderdagverblijf danig is gedaald. Ouders zoeken naar alternatieven. Grootouders, vrienden en buren vallen (veelal gratis) in waar mogelijk. Voor het grootste deel komt dit doordat één van de ouders geen werk meer heeft. De subsidie valt weg, het inkomen wordt een stuk lager, waardoor een kinderdagverblijf simpelweg niet meer op te brengen is. Het is een neerwaartse spiraal. Steeds weer valt er een blokje van die eens zo hoog prijkende toren.

Nu zijn ook wij een blokje dat van die toren valt. Het fundament vertoont scheuren. Wij doen er alles aan om naar boven te klimmen. Wij zijn vastberaden om ook ons blokje weer bovenop die toren te krijgen en dat ook ons kind weer een plekje mag krijgen op zijn oude vertrouwde kinderdagverblijf.